Podczas takich ćwiczeń recytatorskich Pani Maria zawsze nakazywała mi stawać przed tym ogromnym lustrem i w nieskończoność powtarzać niektóre fragmenty wierszy Norwida, Słowackiego, Tetmajera czy Gałczyńskiego, który to już wtedy z jakichś tam powodów zaczynał się nie podobać naszym władzom politycznym. Moją Panią Profesor jednak to nie obchodziło, bo Ona sztukę uważała zawsze za uniwersalną i wolną od wszelkich ideologii. Znała się doskonale na recytacji, przecież w naszych oczach uchodziła za wielką aktorkę, bo sama wspaniale deklamowała poezję i prozę w czasie lekcji języka polskiego.

Maria Niekrasz urodziła się 6 marca 1905 roku w Wieluniu. Ojciec Jej - Karol – był obrońcą sądowym, a matka – Kazimiera – pochodziła ze znanej wówczas rodziny Bassendowskich. W swoich pisanych życiorysach, bo to przecież były czasy, gdy trzeba było je pisać bardzo często, zawsze z dumą podkreślała, że jest „obywatelką Państwa Polskiego” i „ wyznania rzymsko-katolickiego”. Dwa lata uczyła się w domu, by już w 1913 roku zostać uczennicą Prywatnego Gimnazjum Humanistycznego Pelagii Zasadzińskiej w Wieluniu. Tam też w maju 1923 roku złożyła egzamin dojrzałości. Od października tego samego roku rozpoczęła studia humanistyczne na wydziale humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, ale trzy lata później przeniosła się do Krakowa, gdzie kontynuowała naukę na UJ na Wydziale Filozofii. Pierwszą, jeszcze studencką, praktykę pedagogiczną odbyła w Ziemskim Gimnazjum Żeńskim Panien Benedyktynek w Siemiątkach koło Krakowa. W ramach tej praktyki Panna Niekraszówna miała tam dwadzieścia godzin nauki języka polskiego. Dyplom magistra filozofii w zakresie filologii polskiej uzyskała 21 października 1930 roku. Nie od razu mogła uczyć w szkole na pełnych prawach nauczycielskich. Najpierw należało zdać egzamin na nauczyciela szkół średnich, skończyć jeszcze studium pedagogiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, odbyć praktykę i dopiero można było zostać dyplomowanym nauczycielem szkół średnich.

DMC Firewall is a Joomla Security extension!